lamantijnen

Op een ochtend zat er een kaart bij een pakketje waarin veel van hetzelfde zat. Het was het begin van een nieuw spoortje woorden.

Sommige mensen kopen een motor en rijden op zaterdagochtend naar de Ardennen om verse pistolets.

Anderen versperren hun oprit wekenlang met een paar ton hout – gebracht door een joekel van een vrachtwagen die in het dorp net de hoek om kan. Ze zagen en stapelen minutieus drieduizend zevenhonderdachtenvijftig blokken hout tot een monoliet om op barre winteravonden hun kachel op te stoken tot een knus vuurtje en zo hun tenen van

het tintelen te vrijwaren. Anderen breien sokken en sjaals voor wie toch een kou gevat heeft.

Nog anderen geven bijles wiskunde of kweken de grootste kool ooit in hun tuin.

Motorrijden kan ik later nog leren, maar ik eet geen pistolets, Als ik een vuurtje stook, heb ik aan een klein lontje genoeg en ‘k heb een ventje thuis en twee prachtmeiden om me aan te verwarmen op barre winteravonden. ‘k ben die ene leraar wiskunde die zag dat mijn knobbel ergens anders zat en me een zomerticket vakantie gaf erg dankbaar (merci dirk als je dit leest). Van kolen krijg ik gas in mijn darmen, erg nefast voor wie dicht bij mij vertoeft, ik zou het dus over een andere boeg moeten gooien om mezelf te ontladen.

Het werd meer van wat ik al deed, maar dan op een ander spoortje. ‘k heb iets geschreven dat ik op een podium vorm wou geven en ‘k voelde de kriebel om het zelf te spelen. Zo kwam “lamantijnen” – een kriebel die grootse vormen aannam. Eentje die me blij maakt diep binnenin.

Wie komt kijken op 22 oktober zal geen proefkonijn zijn, een zaal vol zalige proevers kreeg ik al, ik speelde mijn try-out op 21 juni, de avond van de zomerzonnewende en ik kan echt wel zeggen, dat ze wendde, de zon, voor mij, Omdat ik voelde dat ik een extra plekje van thuiskomen heb gevonden, een nieuw klein biotoopje.

‘k hoop dat je zin hebt om te komen, ik heb zin om het nog eens te spelen, om nog een keertje te “lamantijnen” en ik kan het pas goed met jullie er bij.

En o ja – omdat alles terug komt, ben ik in de leer om sokken te stoppen. ’t is een begin. Ik aanvaard voorlopig geen bestellingen, kwestie van te beginnen bij het begin.

mariet