Ruilen met de zee

Ik ben gaan ruilen met de zee, vanochtend vroeg toen de zon zich draaide in haar bed van wolken, klaar om op te staan. Ik droeg wat potjes met me mee, gevuld met verdriet van honderd en twee dagen geleden, met boosheid als de donder van een aanvaring, weerhaakjes onderhuids die ik toen had weggestopt. Eentje met angst dat ruikt naar zweet van even niet meer weten welke richting uit. "Twijfel" kleefde er ook op een etiket - van toen ik nog niet wist dat ik zou kunnen wat ik mocht met mijn verhaal voor een zalige zaal. Gedub van wikken, wegen en er dan toch voor gaan.

"Neem maar mee zee" zei ik, "iemand anders kan ze nu gebruiken. Ik heb ze gehad, ze brachten me verder dan waar ik was. Ik had ze nodig toen, nu wil ik lege potjes." "Goed" antwoordde de zee, " giet maar uit, geef ze aan mijn ruime sop, ik laat ze spoelen, dobberen, dwalen, schommelen op mijn zomerzij. 'k geef je iets anders in de plaats, een paar woorden om opnieuw mee aan de slag te gaan. Laat ze nog wat rijpen, ze openen zelf het potje als ze voelen dat je oor klaar is om ze in te fluisteren. Hou ook altijd een paar potjes leeg voor wat kan komen onderweg, de zee van morgen heeft andere golven dan vandaag." Ik voel de lucht, het licht, ik denk aan draadjes en voel de korrels zand tussen mijn tenen. Het voelt goed, ik laat het zitten. Genoeg gespoeld vandaag. Tijd om sokken te stoppen, blij dat ik dat mag leren. Mariet