Koeien melken

Ik kreeg een foto van iemand die ik een beetje ken en ook graag mag. Genomen op een ochtend vroeg toen ze haar koeien ging halen in de wei. Dankjewel leen, je maakte me die ochtend blij. Ik kreeg het warm van de koeien in de frisse ochtendnevel, poten in het natte gras.

Tien was ik terug. De zomer waarin ik leerde hoe je koeien melkt. Ik zeurde lang om het me te leren, maar 'k moest eerst nog wat boterhammen eten. Na een middag feest met een peperkoekensnoephuis kreeg ik het mooiste van de dag, mijn eerste les "hoe melk ik een koe". Ik had gedacht dat het gewoon maar trekken was, maar 't bleek wat lastiger dan een fluitje van een cent. Kramp tussen mijn duim en wijsvinger, zwiepende koeienstaart, bijna zure melk. En dan een belofte - 20 frank in ruil voor een emmer met een laagje schuim. Dat schuim betekent dat je snel kan melken. Ik oefende en oefende en 't was geen straf. Lang voor de woorden zen en meditatie dicht bij ons betekenis kregen, had ik zonder het te weten een meditatieplekje, een bankje met mijn hoofd tegen de flank van een warme koe. Een zacht zwiepende staart, af en toe een gezellige wind als gasbel naar de buitenlucht. Vooraan het gestage knabbelen van tanden die maalden wat op tocht mocht door vier magen, geborrel in de buik.

Ik genoot, maakte chocolademelk voor mijn vrienden - een lepel nesquick en hup wat melk met schuim er op. Een beker dat lukte echt nog net. Ik oefende - twee keer per dag had ik de kans. Tegen het einde van de zomer kon ik het - ik ruilde mijn schuim voor een briefje van 20 frank. 'K was vertrokken, van herfst tot winter, lente en zomer opnieuw . 'K bleef het altijd heel graag doen tot ik ergens vijftien, zestien was en de laatste koe vertrok naar wat ik niet zo graag wou weten. Mijn opa huilde en ik huilde met hem mee.

Nooit vertelde ik op school dat ik het kon, dat ik haast elke avond mediteerde tegen mijn persoonlijke koeienflank. Het was de tijd van chipie, donaldson en opgeblazen jassen. Een koe paste niet in dat verhaal. 'K was bang voor gehoon, gewijs met vingers, achterklap. Nu ik wat ouder ben, heb ik lak aan wat ze denken en zou ik een koe achteraan in de tuin en emmers melk met schuim af en toe best wel zien zitten. Geen koe die nog de traagheid van een hand verdraagt, 't dames nu gewend aan de snelheid van technologie. Een geit misschien of beter nog een schaap. Die geven wol na strenge winters, draadjes voor het stoppen van een sok.

Mariet

Foto: Leen Van Medegael