Wol en draad

Om sokken te stoppen heb je draadjes nodig, sterke wol. Af en toe zonder zitten is niet erg als je het kan aanvaarden, er komt altijd wel iets onverwacht op je pad.

Er zijn van die dagen waarop je de draad kwijt bent.

Je bent ergens met je lijf en je hoofd zit ergens anders vast. Je wil je hoofd eigenlijk waar je lijf is, gewoon heel simpel je kruin een meter achtenzestig boven je tenen uit. Je romp staat ergens diep in het zuiden, je hoofd is dat vergeten en dwaalt nog rond in de nevels van een gesprek dicht bij huis. Ken je dat gevoel? Ik wel.

"Zijn waar je bent" dat probeer ik mezelf te leren. Maar het lukt pas als ik mijn stekker uitgetrokken heb. Van nature ben ik een gloeilamp - stroom ten over, zelfs zonder zonnepanelen op mijn rug. Op zeldzame momenten springt het draadje van mijn lamp en is mijn batterij platter dan plat. Het een is het ene en het andere is ook wat, eigenlijk nog erger dan watt. De middenweg - zonder turbo die aanslaat, met tijd om even zomaar zondermeer te zitten en te zijn. Geen sinecure voor iemand met een temperament zoals ik.

Maar goed, ik ging hem zoeken, de middenweg. Na een dag of tien zuiderzon, ochtendzee, baantjes trekken, ruïnes, abdijen, fietstochten en lange dagen met mijn lief en meisjes begon het te lukken, al schoot mijn hoofd af en toe de andere kant op als ik over een kiezel hobbelde in de weg. Ik was waar ik was, om rust te vinden, geen gedwarrel in mijn hoofd. Draadjes sprokkelen om sokken te kunnen stoppen, want sokken stoppen dat brengt rust. Nooit gedacht dat ik mijn draadjes zo letterlijk zou vinden. Om de bocht op een slingerpaadje kwam ik hen tegen, een hele kudde draadjes met de herder er achteraan. Zalig om daar te mogen stil staan. Het leven is een reis, verdwalen mag. Heerlijk om te mogen verdwalen tussen al die draadjes.

Mariet